Mijn zoon en de valwind

Elias

Het was zo’n moment dat je opkijkt en je direct de ander zijn ogen ontmoet. Terwijl we elkaar een seconde aankeken voel ik de eeuwen oude verbinding en herkenning. Ik ken jou al zo lang lieve Elias.
En terwijl dat allemaal gebeurt, schiet er een stem door mij heen die zegt. :, Het zit erop.’

Mijn jongste is mij voorgegaan op vele kronkelige en prachtige wegen. Recht mijn natuur in als mens en spirit op aarde. Het gebeurt wel vaker in contact met hem. Dat een zin mij binnenvalt dat een heel universum bestrijkt .Met hem in mijn buik droomde ik van de eerste zweethut. Toen hij uiteindelijk het vuur van de zweethut onderhield op het Lentekamp jaren terug, hoorde ik ook een stem die zei:, de cirkel is rond.’ En daarna voelde we allemaal, het hele team, dat er iets nieuws mocht komen. Het Lentekamp was geleefd. Het was rond.

Dit kind leidt me deze wegen in en gaat daarna weer het zijne.

‘Het zit erop.’ En als bij een bliksem-inslag voelde ik ineens de diepte van deze woorden, daar in de keukenmoment:
Mijn opvoed-taak die ik in vele vormen had op deze aarde-reis zit erop.
Mijn zoon, de jongste, is 18 jaar en torent anderhalve kop boven mij uit.

Het ontroerde me. Deze krachtige en gevoelige man. Die rechtop staat met waardigheid voor wie hij is.

Zijn pad moedig en open bewandeld.

Ik zie me nog de boom in schieten terwijl de sirenes van de brandweer klonken.

Met daarboven uit een luid gebrul van mijn zoon die boven in de top vastzit en er niet meer uit durft. Uit hoeveel bomen heb ik hem gehaald? Velen.
Hoeveel driftbuien heeft hij gehad en hoe vaak zat ik daarin met mijn handen in het haar? ook velen. Hoeveel heb ik van deze man en alle andere kinderen in mijn praktijk geleerd. Oh zo ontzettend veel.

Ik ben ze allen stuk voor stuk diep dankbaar. Een buiging voor hun licht en hun kracht.
Het zit erop.

Ik voel ook dat de praktijk altijd plek zal bieden voor de Stamkinderen en de kinderen die op aarde komen met een gaven om energieën te zien en te ervaren. Angst ontwikkelen omdat ze het niet begrijpen. Zich anders, soms eenzaam voelen daardoor. Zo begon ik ook deze aarde-reis. Dat is onderdeel van mijn pad de toekomst in.

Een aantal weken terug was er een krachtige valwind op het Landje. Een verticale orkaan recht naar beneden. Zowel het Landje als ik zijn opengewaaid en kijken een nieuwe horizon in. Dank voor de bedding en luwte.
Welkom nieuw licht.

Lise Golden Eagle