Solo en de zweethut

De Zweethut in. Solo. Alleen jij en ik lieve oude ceremonie. Ik ben je zo dankbaar. Ik kwam aan bij je omdat ik het kwijt was. Het vuur, het aangaan, de inspiratie, de innerlijke stuwing waar ik altijd mee vloog. Ging! Voorwaarts! Het was stil. Ik was al Okee met alles wat er was. En niets was ook goed. Stukje eenzaamheid. Ik wist niet meer. En toen, bij de warme stenen, in het oosten en zuiden ontmoette ik het deel dat de vergeving schonk en de schuld in mij ophief. Ik ontmoette de oorspronkelijkheid in mij die verbind met het echte. Het leven. In het westen en noorden stierf ik en scheurde je de delen bij mij weg die ik dacht dat ik was, waarvan ik dacht dat het mijn taak was.
Uit jou werd ik opnieuw geboren.
En kwam ik aan in de nieuwe ruimte. En voelde ik het veld vlak vóór de inspiratie, vlak vóór de vorm, waar alleen de ontmoeting is. En ik zag de schoonheid van de aarde. She is stunning!! ❤️🌏 en toen wist ik :daarom ben ik hier. Voor deze ervaring met deze ongekende schoonheid.
Je zong me toe! Ik zong mee. De inspiratie stroomde. Ik omhels je lieve aarde. En dans met jou.

Nog vóór de vorm durven blijven.
Voluit zijn!

De volgende dag stroomde het uitnodigingen en nieuwe ideeën. Ineens was het er. Nu vanuit een nieuw veld, zacht en rustig.
Ik ben weer geboren.

Dank mooie, waarachtige, lieve, oeroude Teacher voor mij. Dank krachtige Zweethut.