De zoektocht

Het was nog mijn Vipassana-tijd. Ik was opzoek naar iets in de vorm om mij heen, dat mij kon helpen mijn eigen stem te vinden. Mijn eigen wijsheid. Mijn eigen manier van mens-zijn. Meditatie was de weg, was mij verteld. En ik zat na een 14 daagse nog elke ochtend en avond een uur muisstil, zonder enige beweging, diep in meditatie.

Het was fijn, het was ruim, het was er stil. Het voelde wijs en krachtig en oud. Origin. Zou ik zeggen.

Maar.. het was ook serieus, statisch, hard werken, streng.

Het danste niet. 

Toch bracht het mij zeker iets.

En daarom zat ik.

Deze keer zat ik in de avond. Ik was klaar, opende mijn ogen. En zag dat er een Indiaan voor mij stond. Een native uit Noord Amerika. Hij keek mij aan en sprak:, Ben jij klaar voor het pad van de sjamaan?’ 

‘Wat is dat? ‘vroeg ik meteen. Ik had geen idee wat hij bedoelde. :’Zoek het antwoord op je vraag’. zei hij.;’Ik kom nog 2 keer terug’.

Ik begon info bij elkaar te scharrelen. Ik was jong, zo’n 25 jaar, en had nog geen idee wat dat pad precies inhield. Ik luisterde, vroeg en las.

Toen verscheen hij op een nacht opnieuw.

Hij stelde dezelfde vraag: ‘Ben jij klaar voor het pad van de sjamaan?’ Ik schoot een beetje in de stress;’ ja waar zeg ik dan nou eigenlijk ja tegen? wat bedoel je nou precies daarmee?’ Hij gaf geen antwoord en het enige wat hij zei was:, ik kom nog 1x terug. Dat is je laatste kans’.

Ik vond het wel streng en eigenlijk hield ik daar niet van (nog steeds niet). Zeker laatste kansen en al dat soort zinnen die druk opvoeren, daar vind ik van alles van. Maar in de diepte voelde ik wel dat het geen doel was om druk te zetten maar echt gewoon …een laatste kans. Het was zoals het was.

Ik ging zitten met mijzelf. Ik kwam erachter dat ik bang was. Ik voelde een golf van verandering, van geen houvast aan die andere kant. Een golf van angst en onzekerheid met wie ik toen was ben en hoe toen leefde. Er ging iets gebeuren. Het betekende iets groots.

En met dat ik de angst voelde begreep ik dat ik eigenlijk koudwatervrees had maar dat ik deze diepte mijn hele leven tot dan toe, al zocht. Ik was gewoon bang. Mensenbang. Niet spiritbang. Dat betekende dat dit de real deal was.

Toen hij een derde keer  kwam en mij de vraag stelde zei ik

‘ Ja .’ Mijn hart klopte krachtig in mijn borst. Zo bang. Maar ook vastbesloten.

‘ Dan gaat het nu beginnen’ . En hij verdween.

En toen is het begonnen. En het was de beste beslissing van mijn leven. Het heeft mij alles gebracht.

Alles.

Een ‘call’ , voor welk pad of beslissing dan ook, komt in vele vormen, groot of klein is hetzelfde. Ze is waarachtig. The impact: life changing. Vertrouw als ze komt en laat je dragen door de vleugels van de adelaar.

Want het hele universum balt zich voor je samen je bij te staan.

Walk tall and walk in Beauty